woensdag in week 4 van de veertigdagentijd

Ik vergeet jou nooit

Tekst overweging: Kris

In de evangelies van deze dagen voelen we hoe de spanning rond Jezus langzaam toeneemt. Naarmate Pasen dichterbij komt, wordt steeds duidelijker dat zijn woorden en daden vragen oproepen en weerstand wekken, vooral bij de religieuze leiders die zijn optreden met groeiende achterdocht bekijken.

In deze weken zien we hoe de confrontatie zich stap voor stap verdiept. Jezus spreekt over God als zijn Vader en laat in alles wat Hij zegt en doet een unieke verbondenheid met Hem zien. Hij vergeeft zonden, schenkt leven en spreekt met gezag over het oordeel. Wanneer Hij op sabbat geneest, raakt Hij aan wat voor velen heilig is, en dat roept verzet op. Voor sommigen worden zijn woorden een bron van hoop, voor anderen een bedreiging die hen afsluit. Zo groeit de spanning die - zoals we weten - zal uitlopen op het lijden en het kruis.

Ook het evangelie van vandaag staat midden in dat spanningsveld. Jezus wordt aangesproken omdat Hij op sabbat een man heeft genezen. Zijn antwoord brengt het gesprek meteen op een dieper niveau. Hij zegt dat de Vader blijft werken en dat ook Hij handelt vanuit diezelfde beweging van God. De Zoon doet wat Hij de Vader ziet doen. Wat de Vader tot stand brengt, wordt zichtbaar in het handelen van de Zoon. Zo laat Jezus zien dat zijn woorden en daden voortkomen uit een levende verbondenheid met de Vader. Het zijn woorden en handelingen die bij velen beginnen te schuren.

Nochtans doet Jezus gewoon wat Hij moet doen en blijft Hij trouw aan zijn zending. Aan ons is het om naar Hem te luisteren als degene door wie God zelf spreekt en handelt. In Hem komt Gods leven naar ons toe. In zijn woorden wordt zichtbaar wie God is. Ook wij worstelen wel eens met zogenaamde geloofswaarheden. Ook wij twijfelen soms, vooral op momenten dat het lijden geen toekomst lijkt te bieden. Dan is het allemaal niet zo vanzelfsprekend.

En toch. Ja, en toch. In Jezus mogen wij God ontmoeten die niet loslaat, een God die zijn hand blijft uitstrekken naar mensen die zich verloren weten. Hij zoekt wie verdwaald is, tilt op wie gewond is en brengt genezing waar het leven gekwetst is. Dat raakt ook onze eigen werkelijkheid, waar vertrouwen soms broos is en waar wij zelf ervaren hoe gemakkelijk een mens kan afhaken of zich afsluiten.

Op het kruis bereikt Jezus' liefde haar volheid. Daar daalt Hij, doorheen zijn lijden en sterven, af tot in de donkerste diepten van het menselijk bestaan, waar de mens gevangen zit in schuld, pijn en verlatenheid. In zijn verrijzenis tilt Hij diezelfde mensheid op en brengt Hij haar binnen in zijn eigen leven, opdat wij, bevrijd en hersteld, opnieuw mogen delen in Gods liefde, midden in ons concreet dagelijks bestaan.

Deze belofte klinkt reeds door in de eerste lezing van vandaag uit Jesaja. Het volk leeft met het gevoel dat God hen vergeten heeft. De ervaring van verlatenheid drukt zwaar op hun bestaan. Maar midden in die wanhoop klinkt een woord van hoop: “Zou een vrouw haar zuigeling vergeten, zich niet ontfermen over het kind dat zij droeg? Zelfs al zou zij het vergeten, Ik vergeet jou nooit.” De liefde van een moeder voor haar kind behoort tot de sterkste banden die er zijn. En toch gaat Gods trouw nog verder. Zijn verbondenheid met zijn volk reikt dieper dan wat wij kunnen kunnen vermoeden. Hij blijft nabij, zelfs wanneer zijn aanwezigheid ons schijnbaar ontglipt.

Laten we verwonderd blijven om deze liefde. Mogen wij ons aan Hem toevertrouwen. Mogen wij deze werkelijkheid toelaten tot in het diepst van ons bestaan.

Laten we bidden

God van leven,
wij leven in tijden van oorlog,
van moord en bommengeweld,
waar recht wordt geschonden
en het kwaad vrij spel krijgt.

Laat ook vandaag,
zo smeken wij U,
de wereld niet los,
ondanks haar halstarrigheid.

Raak de wereld aan, Heer.
Ontferm U over haar.
Wij smeken U.
Moge er snel vrede komen.
Amen. Ja amen.

Geliefde mensen, mogen wij ons gedragen weten door Gods trouw en zelf dragers worden van vrede in een gekwetste wereld.
Zegen over deze nieuwe dag.
kris

---

Om mee op weg te gaan

Wat doen deze woorden met jou: “Zou een vrouw haar zuigeling vergeten, zich niet ontfermen over het kind dat zij droeg? Zelfs al zou zij het vergeten, Ik vergeet jou nooit.”? Kun je, midden in wat je misschien meemaakt, je laten dragen door deze werkelijkheid? Moge God je vrede zijn.