vrijdag in week 5 door het jaar

Alles wat Hij doet is goed

Tekst overweging: Kris

Helemaal in het begin van de Bijbel, wanneer God hemel en aarde schept, klinkt na elke scheppingsdag datzelfde refrein: God zag dat het goed was. Het is alsof de Schrift ons wil laten binnentreden in Gods blik, een blik die leven bevestigt en vreugde vindt in wat tot bestaan komt. Het goede is geen toeval, het ontspringt aan Gods hart. De schepping wordt gedragen door goedheid.

In het evangelie van vandaag horen we iets soortgelijks. Nadat Jezus een dove weer had doen horen, zeiden de omstanders: “Alles wat Hij doet is goed.” Hun woorden echoën het begin van Genesis. Wat God in het begin deed in de schepping, zet Hij voort in Jezus. Waar Hij aanraakt, ontkiemt leven. Waar Hij spreekt, komt ruimte. Waar Hij zich buigt over gebrokenheid, wordt iets hersteld. In Christus breekt de nieuwe schepping door.

De genezing van vandaag toont ons dat het goede zit in die herscheppende kracht van God. Het goede zit in het openen van wat gesloten was, in het losmaken van wat gebonden lag. Het goede is dat deze ene mens weer kan horen, weer kan spreken, weer kan deelnemen aan het leven van anderen. Jezus geneest geen abstracte aandoening, Hij herstelt een mens in zijn waardigheid en in zijn plaats binnen de gemeenschap.

Opvallend in het verhaal is dat Jezus de man apart neemt, weg van de menigte. Hij maakt ruimte voor een ontmoeting. Er is aandacht, nabijheid, een gebaar dat alleen voor deze ene mens bestemd is. Wie met zijn kwetsbaarheid bij de Heer komt, of zelfs gebracht wordt zoals het evangelie verhaalt, is geen nummer in een rij, maar wordt persoonlijk gezien, gekend en aangeraakt. Dat alleen-zijn vormt de plaats waar het hart geopend wordt om werkelijk in gemeenschap te kunnen leven.

Ook ons leven vraagt soms om momenten van afzondering, om uit de drukte te treden en alleen bij Hem te verblijven. Zulke momenten zijn van grote waarde, zowel voor onze relatie met de Heer als voor onze verbondenheid met elkaar.

Het is ook waar dat wie innerlijk vastzit, het vaak als zwaar ervaart om zich in de gemeenschap te bewegen. In de stilte tussen God en onszelf kan Hij ons vastzitten aanraken en onze verstarring losmaken. Ook hier: herschepping. Om vanuit herstel opnieuw gezonden te worden in de gemeenschap.

En dan is er nog die zucht. Jezus slaat zijn ogen op naar de hemel en zucht diep, zo lezen we. Het is geen zucht van vermoeidheid, maar van bewogenheid. Het is alsof Hij het gebroken menszijn in zich opneemt. Die zucht toont hoe diep Hij zich met deze man verbonden weet. Zij draagt iets van Gods weigering om de mens los te laten. Waar wij vastzitten, zucht Hij met ons mee. Waar wij gesloten zijn, blijft Hij zoeken naar opening. In dat zuchten klinkt iets van een God die niet op afstand blijft, maar zich inlaat met onze kwetsbaarheid, die ons lijden niet ontwijkt maar het draagt en omvormt.

Die herscheppende goedheid van God mogen we benoemen als Gods trouw aan de mensheid. We horen dit ook in de eerste lezing van vandaag. We lezen hoe een nieuwe mantel in stukken wordt gescheurd. Tien stammen zullen zich losmaken van het huis van David. Wat eens één was, valt uiteen. De scheuring is het rechtstreekse gevolg van ontrouw van Salomo, van een hart dat zich verwijderde van de Heer. Maar ook hier laat God het verhaal niet los. Omwille van zijn belofte aan David blijft één stam behouden. In de breuk bewaart Hij een begin. Dat doet God altijd opnieuw. Dat heet: trouw, niet loslaten.

Waar mensen “nee” zeggen, waar zij zich afsluiten en hun eigen wegen gaan, blijft God zoeken en aanraken. Zoals Jezus het oor van de dove opent, zo opent God in de geschiedenis steeds weer ruimte voor een nieuw begin. God laat niet los. Mensen doen dit vaak wel bij elkaar. God niet. Telkens weer reikt Hij zijn hand, heet Hij welkom, knielt Hij neer, raakt Hij aan. Wanneer wij die aanraking toelaten, schrijft Hij zijn verhaal verder, in ons en met ons.

Moge het evangelie steeds weer opnieuw gebeuren in ieder van ons, in de Kerk, in de hele wereld.

Laten we bidden

Goede en trouwe God,
U blijft nabij, ook wanneer wij U vergeten.
U houdt vast waar wij loslaten.
Sterk wat broos is,
herschep wat gebroken is.
Maak ons tot dragers
van hoop voor elkaar.
Blijf uw weg gaan met ons.
In Christus, onze Heer.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij ons openen voor Gods aanraking en zo licht zijn voor elkaar.
Zegen over deze vrijdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Lijd jij soms onder een innerlijk zuchten, wanneer het leven even niet mee wil? Het evangelie van vandaag laat zien dat de Heer met ons meezucht. Niet om bij onze neerslachtigheid te blijven stilstaan, maar om zijn bevrijdend woord te spreken: “Effata” – ga open. Laten wij vanuit die aanraking het leven opnieuw verwelkomen en het omarmen in zijn volle betekenis. Geef de liefde in je ruimte, zodat zij zichtbaar wordt in wie je bent en wat je doet.
Ik weet het, dit is sneller gezegd dan gedaan. En toch…