vrijdag in week 1 van de veertigdagentijd

De weg van innerlijk ontwaken

Tekst overweging: Kris

De veertigdagentijd nodigt ons uit om stil te staan bij de diepere betekenis van bekering. Vaak verbinden we deze periode met uiterlijke tekenen: vaker en trouwer bidden, soberder leven, vasten, meer aandacht schenken aan naastenliefde en delen met de armen. Hoewel dit ongetwijfeld betekenisvolle stappen zijn, schuilt er een subtiele valkuil in: we kunnen zo sterk gefocust raken op het naleven van onze goede voornemens, dat we de ware essentie van bekering uit het oog verliezen: onze innerlijke omkeer, de diepgaande verandering van het hart.

De profeet Ezechiël laat ons vandaag zien hoezeer God verlangt naar een werkelijke bekering van het hart. Hij benadrukt dat ware bekering zich kenmerkt door het afkeren van het kwaad en door te leven naar recht en gerechtigheid, zoals God het vraagt – een leven dat geworteld is in zijn liefde. Daarbij waarschuwt hij ons om niet zelfgenoegzaam te worden en niet te snel te denken dat we er al zijn, omdat hoogmoed kan leiden tot oppervlakkigheid en zelfbedrog. Gods verlangen is juist dat wij telkens opnieuw tot inzicht en inkeer komen en beseffen dat we zijn genade nodig hebben om werkelijk vanuit zijn liefde te leven.

Die innerlijke omkeer blijft echter geen verborgen proces. Zij krijgt gestalte in concrete keuzes: in recht doen, in eerlijkheid, in trouw, in zorg voor wie kwetsbaar is. Bekering raakt altijd ook onze manier van handelen.

Misschien moeten we ophouden zelf de touwtjes van ons leven in handen te willen houden en ons in nederigheid toevertrouwen aan Gods werk in ons. Dit is geen verarming van jezelf, maar een weg naar innerlijke vrijheid en groei. Door je afhankelijk op te stellen zul je pas echt ontdekken wie je ten diepste bent en hoe God je heeft bedoeld.

Denk vooral niet dat je hiermee binnen één veertigdagentijd klaar bent. Het is een levenswerk. En hoezeer we ook groeien op deze weg, we blijven mensen die altijd iets onafs in zich zullen dragen. We zullen regelmatig geconfronteerd worden met ons eigen onvermogen. Wanneer we dat in gebed omarmen, kan het een weg van zuivering worden. Onze zwakte kan onze sterkte worden wanneer we die neerleggen bij God en ons openen voor zijn barmhartigheid.

Ezechiël wijst vandaag ook op de ernst van onze keuzes. De Schrift laat voelen dat onze weg niet onverschillig is. Wie zich afsluit voor gerechtigheid en trouw, verarmt zichzelf en verwijdert zich van het leven dat God schenkt. Bekering is daarom geen vrijblijvende gedachte, maar een werkelijke omkeer die richting geeft aan ons bestaan.

God vraagt geen mensen die zichzelf als voltooid beschouwen. Het gaat erom nederig te blijven en steeds opnieuw terug te keren naar God, die nooit zal nalaten zijn helende genade te schenken aan wie zich daarvoor openstelt.

Ook Jezus bevestigt vandaag deze oproep tot innerlijke bekering. Hij maakt duidelijk dat het naleven van de geboden niet beperkt mag blijven tot uiterlijke correctheid, maar dat hun diepste bedoeling het hart moet raken. Hij roept ons op ons hart te onderzoeken en eerlijk te kijken hoe wij werkelijk tegenover onze naaste staan. Het is niet genoeg om geen moord te plegen; ook woede, veroordeling en minachting in ons hart ondermijnen het leven dat God wil schenken.

Hij plaatst verzoening zelfs vóór de eredienst. Dat betekent dat onze gebeden, onze liturgie en onze vrome praktijken hun geloofwaardigheid verliezen wanneer wij hardnekkig vasthouden aan wrok of onwil tot verzoening. God wil geen offers die losstaan van een hart dat naar vrede zoekt. Wanneer wij onze gave naar het altaar brengen, brengen wij in zekere zin ons hele leven. Dat leven wordt waarachtig wanneer het gedragen wordt door een verzoend hart.

Christelijk leven vraagt ons trouw te zijn aan zichtbare praktijken, maar vooral van binnenuit – vanuit Gods aanwezigheid in Christus – te bidden en te leven. Laten we ons eerlijk afvragen: sta ik werkelijk open voor Gods omvormende genade in mij? Ben ik bereid het roer van mijn leven uit handen te geven en mij toe te vertrouwen aan Hem, die met mij de weg wil gaan van ware bekering en innerlijke vernieuwing?

Laten we arm van geest worden en ons openen voor Gods genade, voor zijn aanraking. Moge deze veertigdagentijd, en ons hele verdere leven, uitgroeien tot een stille maar diepe vreugde om Gods barmhartigheid.

Laten we bidden

Heilige Geest,
open ons hart van binnenuit.
Maak ons nederig en ontvankelijk
voor Gods helende genade in Christus.
Leer ons steeds opnieuw innerlijk ontwaken,
zodat wij werkelijk vanuit Gods liefde kunnen leven.
In Christus, onze Heer.
Amen.

Geliefde mensen, open je, sta op. De Heer wacht op je.
Een toegewijde vrijdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Sta eens bewust stil bij jouw eigen weg van bekering: hoe verhouden uiterlijke praktijken en innerlijke verandering zich tot elkaar in jouw leven? Merk je soms dat uiterlijke voornemens de aandacht wegnemen van wat werkelijk binnenin je hart moet gebeuren? Durf eerlijk te kijken of je voldoende ruimte maakt voor Gods innerlijke werk in jou, zodat jouw uiterlijke stappen écht voortkomen uit een diep innerlijk ontwaken.