14 febr. – HH. Cyrillus, monnik, en Methodius, bisschop

Dragers van vrede

Tekst overweging: Kris

In het evangelie van vandaag stuurt Jezus de tweeënzeventig leerlingen twee aan twee op weg met de opdracht het koninkrijk van God te verkondigen. Hij geeft daarbij heel concrete aanwijzingen over hoe zij dat moeten doen.

Een van die aanwijzingen klinkt ons misschien vreemd in de oren: “Groet niemand onderweg.” Waarom deze opmerkelijke oproep tot schijnbare onvriendelijkheid? Want echt christelijk klinkt dit niet… In Bijbelse context betekende een groet vaak veel meer dan een eenvoudig “goedendag”. Het kon uitgroeien tot een uitgebreide sociale ontmoeting, met rituelen, gesprekken en wederzijdse verplichtingen. Gastvrijheid speelde daarin een belangrijke rol en vroeg tijd en aandacht. Wanneer Jezus zijn leerlingen vraagt niemand onderweg te groeten, nodigt Hij hen uit zich niet te laten ophouden door contacten die hun zending zouden vertragen. Hun taak is helder en dringend: het koninkrijk van God aankondigen. Dat vraagt innerlijke gerichtheid en focus.

Ook vandaag kennen we vele afleidingen die ons weghouden van die gerichtheid. Ik denk aan sociale media, die vandaag vaak dominant aanwezig zijn. Vaak versnipperen ze onze aandacht. Uren glijden voorbij in een stroom van berichten, beelden en nieuwsflitsen. Ondertussen blijft wat werkelijk voor ons staat vaak op afstand, als we het al opmerken. Gesprekken worden onderbroken, momenten van nabijheid verzwakken, stilte krijgt weinig kans.

Waar is onze aandacht? Zijn we beschikbaar voor de mensen die ons worden toevertrouwd, of zijn we slechts gedeeltelijk aanwezig? Hoe vaak zijn we fysiek bij iemand, terwijl onze gedachten naar het kleine schermpje gaan? Aandacht is geen detail, maar een keuze.

Jezus zendt zijn leerlingen als dragers van vrede. Hun eerste woord in een huis is: “Vrede voor dit huis.” Zending begint dus met een aanwezigheid van rust en vrede in het hart. Wie vrede wil brengen, moet zelf drager van vrede zijn. De versnipperde aandacht door onze schermpjes ondermijnt vaak onze innerlijke rust en maakt het moeilijk om vrede uit te dragen.

Werkelijke aanwezigheid vraagt om stil te staan, letterlijk en figuurlijk. Ze vraagt om te luisteren zonder haast, om de ander te ontvangen in wat hij of zij deelt. Het is een vorm van trouw: trouw aan het moment, trouw aan de mens tegenover ons, trouw aan onze roeping. Die trouw vraagt discipline en tegelijk schenkt ze vrijheid. Ze bevrijdt ons van oppervlakkigheid en opent ruimte voor diepte.

Het evangelie nodigt ons uit tot een eenvoudiger manier van leven. Minder verdeeldheid van binnen, meer beschikbaarheid voor wat zich aandient. In die eenvoud kan het koninkrijk van God concreet worden: in een gesprek dat tijd krijgt, in een zieke die aandacht ontvangt, in een huis waar vrede gestalte krijgt.

Wanneer we bewuster omgaan met onze schermen en met onze tijd, oefenen we ons missionaire aanwezigheid. We leren zien wie er voor ons staat. We worden gevoeliger voor wat God in het hier en nu aanreikt. Aandacht wordt dan een plaats van genade. In de ander kan Christus ons tegemoetkomen, en in onze toegewijde aanwezigheid mogen wij iets van zijn nabijheid laten doorschemeren.

Zo krijgt Jezus’ woord “Groet niemand onderweg” een verrassende actualiteit. Het is geen oproep tot afstandelijkheid, maar tot innerlijke gerichtheid. Wie bewust leeft vanuit het feit dat hij gezonden is, ontdekt dat echte aandacht een weg is naar vrede – voor het huis waar wij binnengaan, voor de mensen die wij ontmoeten en voor het hart dat wij met ons meedragen.

Laten we bidden

Heer,
leer ons onze aandacht te richten
op wat echt van waarde is.
Help ons om niet te verzinken in afleiding,
maar aanwezig te zijn en te blijven
bij de mensen die U ons geeft.
Openbaar uw liefde in iedere ontmoeting.
Door Christus, onze Heer.
Amen.

Geliefde mensen, laat ons de waarde van presentie omarmen. Het is zo deugddoend voor de mensen die we ontmoeten.
Een mooi weekend,
kris

---

Om mee op weg te gaan

We dragen bijna allemaal een gsm met ons mee. Dat kleine toestel kan verbinden, maar het kan ook onze aandacht versnipperen. Sta eens stil bij de plaats die het inneemt in je leven. Wat doet het met je tijd, met je echte gesprekken van mens tot mens, met je innerlijke rust? Helpt het je om vrede te brengen, of maakt het je onrustig? Leg deze vragen in gebed neer bij de Heer. Vraag om helderheid en om een hart dat beschikbaar is voor wie Hij vandaag op je weg brengt. Moge Gods wijsheid ons leiden.