zaterdag in week 4 door het jaar

Wijsheid die richting geeft

Tekst overweging: Kris

De eerste lezing plaatst ons aan het begin van Salomo’s koningschap. Hij staat voor een immense taak: een groot volk leiden, recht spreken, richting geven. In een droom krijgt hij van de Heer een open vraag: wat verlang je werkelijk? Salomo antwoordt niet vanuit ambitie of eigenbelang, maar vanuit een diep besef van verantwoordelijkheid. Hij bidt niet om een lang leven, niet om rijkdom of macht, maar wel om een opmerkzame geest, een luisterend hart dat kan onderscheiden tussen goed en kwaad. Hij beseft dat goed bestuur niet begint bij macht en heersen, maar bij innerlijke helderheid en trouw aan God.

De kans is klein dat deze overweging door koningen of staatsleiders wordt gelezen. Toch raakt deze lezing, en in het bijzonder de houding van Salomo, ook ons leven. Ouders dragen verantwoordelijkheid voor hun kinderen, grootouders voor hun kleinkinderen. Zo dragen mensen in de zorg verantwoordelijkheid voor wie aan hen is toevertrouwd, leidinggevenden voor hun team, vrijwilligers voor wie zij dienen. Maar ook in ons samenleven met huisgenoten, buren en al wie we ontmoeten, dragen we verantwoordelijkheid in de kleine en grote ontmoetingen van elke dag. We beïnvloeden elkaar voortdurend door woorden, keuzes en houding. Daarom is het goed dat we een innerlijke houding aannemen die gericht is op het welzijn van de ander, gedragen door aandacht, respect en het verlangen dat die ander werkelijk tot leven mag komen.

Salomo nodigt uit om vóór al het andere te bidden. Vooraleer te handelen en daarin een bepaalde houding aan te nemen, is het inderdaad goed ons eerst te richten tot de Heer. Bidden om onderscheid, om een geest van dienstbaarheid en nederigheid. Het gebed, met veel aandacht voor stilte, opent ons voor de gloed van de Geest, die ons leert luisteren naar God en ons helpt ons aan Hem toe te vertrouwen. Vanuit de Heer mogen we dan handelen, Hij die ons draagt en richting geeft.

Het opnemen van verantwoordelijkheid en het zorg dragen voor onze naasten is niet iets wat we alleen moeten torsen. Veel mensen dreigen ten onder te gaan omdat ze menen dat alles op hun schouders rust en dat zij alles zelf moeten dragen en sturen. Een mens is geroepen deze weg te gaan in en met God. Dat is wezenlijk anders dan leven en handelen louter vanuit je allerindividueelste ikje. Je kan dat niet alleen, en een mens is daar ook niet voor gemaakt. Wanneer we God uit het oog verliezen, komt alles op onze eigen schouders terecht en werkt dat op termijn nefast. Met alle respect voor wie momenteel in een burn-outfase zit, kan dit misschien mee verklaren waarom mensen soms uitvallen op het werk. Dat zeg ik met alle voorzichtigheid en zonder het minste oordeel.

Onze verantwoordelijkheden dragen vanuit God behoedt ons niet alleen voor het risico eronderdoor te gaan, maar ook voor eigenwaan en de verleiding onszelf al te belangrijk te maken. Van binnenuit zal God ons richting geven om een evangelische houding te laten groeien in onze omgang met de naaste. Dat krijgt vorm in gebaren zoals de voetwassing, in aandacht voor wat broos is, in vergeving schenken wanneer mensen even de weg kwijt zijn.

Zo groeit ons handelen vanuit een leven in de Heer: Hij met ons, door ons, in ons. Dat is de wijsheid waar Salomo om vroeg, en die ook vandaag richting kan geven en leven kan wekken.

Laten we bidden

Heer,
in de stilte van ons hart
komen wij bij U.
Ontvang onze vragen,
onze zorg en ons verlangen
om goed te doen.
Vorm ons tot mensen
die uw liefde gestalte geven.
Vandaag, en alle dagen van ons leven.
Amen.

Geliefde mensen, moge ons leven gedragen worden door een innerlijke wijsheid die ons helpt zorgzaam en aandachtig met elkaar om te gaan.
Een toegewijd weekend,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Mag God ons leven dragen of menen we alles zelf te moeten beslissen en zelf te moeten handelen? Laten we het gebed beminnen als een weg die ons van binnenuit opent voor het leven van de Heer, in en met ons.