donderdag in week 5 van de veertigdagentijd

 

Feest zonder einde

Tekst overweging: Kris

Abraham krijgt van God een belofte die zijn leven volledig verandert. God sluit een verbond met hem en geeft hem zelfs een nieuwe naam. Hij zal niet langer Abram heten, maar Abraham: vader van vele volken. God belooft hem een toekomst, een volk, een land, maar vooral dat Hij bij hem zal blijven, generatie na generatie. Die belofte reikt verder dan wat een mens kan bevatten. Het gaat niet alleen over nakomelingen, maar over leven dat gedragen wordt door Gods nabijheid.

Eeuwen later staat Jezus te midden van Abrahams nakomelingen. En Hij zegt iets dat niemand ooit eerder heeft uitgesproken: “Voor Abraham bestond, ben Ik.” Met die woorden maakt Jezus duidelijk wie Hij werkelijk is: de Zoon, één met de Vader, van vóór alle tijden. Hij spreekt met dezelfde Naam waarmee God zich ooit aan Mozes bekendmaakte: Ik ben. In Hem komt Gods belofte aan Abraham tot vervulling, en krijgt het verbond zijn diepste betekenis.

Omdat Hijzelf deze goddelijke werkelijkheid is, kan Jezus zeggen: “Wie Mijn woord bewaart zal de dood nooit zien.” Niet dat ons fysiek leven niet tot een einde komt, maar dat de dood ons niet kan losmaken van het leven in God. Zijn woord bewaren is leven vanuit een verbondenheid met Hem die sterker is dan de dood.

Maar wat bedoelt Jezus precies met ‘zijn Woord bewaren’? Het gaat niet alleen over Bijbelcitaten onthouden of het evangelie lezen. Zijn Woord bewaren is Hemzelf bewaren, want Jezus is het levende Woord van God dat mens is geworden. Het betekent: zijn woorden ernstig nemen, ernaar leven en ons door Hem laten vormen. Het blijft niet bij luisteren alleen; het krijgt gestalte in het doen. Liefhebben zoals Hij, vergeven zoals Hij, opkomen voor wie klein of kwetsbaar is - zo wordt zijn Woord zichtbaar in het dagelijks leven.

En toch gaat het nog dieper dan ons handelen. Het is bovenal: in Hem blijven, als de Zoon die ons binnenleidt in de relatie met de Vader. Verbonden blijven met Hem, zoals een tak verbonden blijft met de wijnstok. Gebed, stilte, het eenvoudige vertrouwen waarmee we de dag in Hem beginnen: het zijn sleutels om met Hem verbonden te leven, om zijn Woord in ons te laten wonen. Zo groeit in ons iets van het licht van Christus.

Evident is dit alles niet. Er zijn dagen waarop dat licht nauwelijks zichtbaar is en het vertrouwen op de proef wordt gesteld. Het leven in God mogen we ons niet te romantisch voorstellen. De intentie om met Hem verbonden te zijn, garandeert geen vlot of zorgeloos bestaan. Door het leven heen kunnen er momenten komen van verlies, breuk, ziekte, teleurstelling en soms zelfs vervolging. Momenten waarin alles lijkt te wankelen en Gods nabijheid ver weg aanvoelt. Het gebeurt dat mensen dan afhaken, niet uit onwil, maar omdat de pijn te rauw is en de stilte te zwaar. Dat is menselijk en vraagt om mildheid. Tegelijk blijft het waar dat juist in die kwetsbaarheid Gods Woord vaak het diepst wortel kan schieten.

De vreugde van het evangelie is geen oppervlakkigheid. Ze reikt dieper dan zichtbare opgewektheid. Het gaat om een innerlijk weten dat we niet alleen zijn, dat Christus ons draagt, ook wanneer dit nauwelijks voelbaar is. Zoals paus Franciscus schreef: “De vreugde van het evangelie kan ons door niemand of niets worden ontnomen.” (Evangelii Gaudium 84) Die vreugde wist het lijden niet uit, maar draagt erdoorheen. Ze leeft omdat Christus leeft en met ons meegaat, ook op de zwaarste wegen.

Of zoals Paulus het zegt: “Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus? Tegenspoed? Ellende? Vervolging? Honger? Naaktheid? Gevaar? Het zwaard?” (Rom 8,35) Zijn antwoord is helder: niets. Geen macht, geen pijn, geen dood kan ons losmaken van Hem die ons draagt. In Hem blijft het leven ons geschonken, ook in onze kwetsbaarheid.

Laten we niet vergeten dat dit alles in de eerste plaats genade is. Uit onszelf kunnen we het niet dragen. Leven in God is geen prestatie, maar gave, die tegelijk om een antwoord vraagt in ons concrete leven. Het is de heilige Geest die in ons werkt, die ons innerlijk opent en ons stap voor stap leert leven vanuit Christus. Hij woont al in ons. Hij maakt levend wat Jezus heeft gesproken, en laat het groeien in ons hart. Hij wekt de liefde, scherpt ons innerlijk aan en opent onze ogen voor Gods aanwezigheid.

Geliefde mensen, zoals Abraham ooit ja zei op Gods belofte, zo worden ook wij uitgenodigd om ons toe te vertrouwen aan Jezus en zijn Woord. In Hem wordt ons het leven geschonken dat geen einde kent - een leven in God, als een “feest zonder einde”, zoals broeder Roger van Taizé het verwoordde.

Laten we bidden

Heer Jezus,
levend Woord van de Vader,
leer ons uw Woord bewaren,
ook wanneer het stil is of zwaar.
Moge uw Geest in ons gloeien,
ons leiden van binnenuit,
en ons vormen tot mensen
die leven in U.
Vandaag, tot in eeuwigheid.
Amen.

Geliefde mensen, laten we het aspect ‘tijd’ omarmen als een gave van God. Laten we de tijd nemen om ons te laten opnemen door de heilige Geest, die ons zal binnenvoeren in de heerlijkheid van Christus.
Een toegewijde donderdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Stel jezelf de vraag wat het betekent om te leven in Gods Woord. Leg die vraag in stilte neer bij de Heer, en luister van binnenuit met je hart. Omarm de tijd die je daarvoor neemt – die is geen verloren tijd, integendeel: het is een heilige tijd. Zo’n tijd opent de weg naar een échte ontmoeting met de Heer, van waaruit liefde groeit – voor Hem en voor ieder mens.