zondag 4 in de veertigdagentijd A

Van blindheid naar licht

Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia – uit ‘Het Woord van God elke dag – 2026’ (Otheo/Sant’Egidio)

Deze zondag wordt laetare genoemd – naar het eerste woord van de antifoon aan het begin van de liturgie – de zondag van de “blijdschap”. De liturgie nodigt ons uit om de strengheid van de veertigdagentijd te onderbreken. Die blijdschap komt zeker niet voort uit de toestand van de wereld op dit moment. Het is moeilijk om redenen te vinden om blij te zijn als er nog steeds zo veel conflicten woeden op aarde en zo veel armen in de steek gelaten worden. Onze vreugde komt niet van de wereld, maar van de dag van Pasen die nadert en die de dood in overwinning verandert en droefheid in vreugde. De vreugde van de blindgeboren man die weer ziet, is de vreugde die de liturgie van ons vraagt. Hij was blind vanaf zijn geboorte en bleef langs de kant van de weg zitten bedelen om aalmoezen.

Zodra Jezus hem zag, stopte Hij. De leerlingen vroegen Hem: “Rabbi, hoe komt het dat hij blind was toen hij geboren werd? Heeft hij zelf gezondigd of zijn ouders?” Voor de leerlingen was die blinde man de aanleiding om een twistgesprek aan te gaan. Maar Jezus kijkt naar die blinde man met de ogen van zijn hart en antwoordt: “Hij niet en zijn ouders ook niet”. Jezus laat zien hoe wij tegenover die blinde man en alle armen, lijdenden en zieken moeten staan: met een blik van ontferming.

Jezus kijkt hem ontroerd aan, stapt op hem toe en raakt hem aan met een bedachtzaam gebaar, geen verstrooid gebaar: Hij buigt zich voorover om wat zand te pakken en wrijft het, na het met zijn speeksel bevochtigd te hebben, op de blinde zijn ogen. Het is de hand van God die de mens heeft gevormd bij zijn schepping en die hem telkens opnieuw blijft scheppen. Die as, dat stof waarmee we de vastentijd begonnen, is geliefd door God. Het is de reden dat de Heer beweegt, dat Hem beweegt zich over ons te buigen. Hij houdt van ons omdat we zwak zijn, Hij houdt van ons omdat we stof zijn.
Als Jezus hem opdraagt dat hij zich moet gaan wassen in het Siloambad, gehoorzaamt de blinde zonder dralen en gaat naar het water om zich te wassen. De evangelist schrijft in een zeer korte samenvatting: hij ging erheen, waste zich, en toen hij terugkwam kon hij zien.

Dit genezingsverhaal is ook een aanwijzing voor ons, die zo vaak blind zijn, niet sinds onze geboorte, maar omdat we gewend zijn om alleen naar onszelf te kijken. Kortom, blind omdat we berusten. De Heer komt om de ogen van de blinden te openen, om onze ogen te openen voor de trieste toestand van de wereld en ons te wijzen op het visioen van verlossing.

De Heer blijft ons, net als die blinde man, nieuwe vragen stellen: het zijn vragen om liefde, om groei in het volgen van Jezus. Aan die blinde man, die nu genezen was, vraagt Hij: “Gelooft u in de Mensenzoon?”. Jezus zoekt vrienden om lief te hebben en metgezellen om de wereld te veranderen. De blinde antwoordt: “Als ik wist wie het was, heer, zou ik in Hem geloven”. Het is de vraag van de veertigdagentijd: Jezus meer leren kennen, meer naar zijn gelaat zien, zich meer laten raken door zijn liefde. En het evangelie zegt ons: “U kijkt naar Hem en u spreekt met Hem”. Wij zeggen samen met die blinde: “Ik geloof, Heer”. Het is onze geloofsbelijdenis als geliefde en genezen mensen, die opnieuw op weg gaan om de Heer te volgen om deze wereld te veranderen en rechtvaardiger en broederlijker te maken.

Laten we bidden

Heer Jezus,
U komt ons tegemoet wanneer wij vastlopen
en wanneer ons zicht vertroebeld raakt
door gewoonte of onverschilligheid.
Raak ons aan met uw genezende nabijheid.
Open onze ogen voor het leven dat U schenkt
en voor de mensen die ons nodig hebben.
Moge uw licht ons leiden,
zodat wij groeien in geloof, hoop en liefde.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij wandelen in het licht van Christus.
Een vreugdevolle zondag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Ben je bereid je door de Heer te laten raken, zodat Hij je ogen opent en je helpt de wereld te omarmen met Gods liefde?