Aswoensdag

Een pelgrimage van verzoening

Tekst overweging: Kris

“Namens Christus vragen wij u dringend: laat u met God verzoenen.” Met deze woorden opent Paulus vandaag de veertigdagentijd. Hij schrijft niet als een moraalprediker, maar als een gezant, iemand die namens Christus zelf een uitnodiging overbrengt. In zijn oproep tot verzoening klinkt het hart van het evangelie zelf.

De veertigdagentijd wordt ons gegeven als een tijd waarin wij ons opnieuw naar de Heer mogen keren en de breuken onder ogen zien die tussen Hem en ons zijn ontstaan. Het gaat om een beweging van het hart, een terugkeer die dieper reikt dan goede voornemens.

Eenzelfde beweging zien we wanneer iemand te biechten gaat. Het begint met een bewustwording. Er groeit een besef dat woorden of daden niet in overeenstemming waren met het evangelie, dat er ergens een nee-woord is gevallen waar een ja-woord verwacht werd. Dat inzicht kan in stilte rijpen in het eigen hart. Het kan ook ontstaan doordat het Woord van God ons geweten heeft geraakt of doordat iemand ons op iets heeft gewezen. Dit bewust worden kan schuren en ongemakkelijk aanvoelen, maar het is genade. Het is de heilige Geest die ons iets laat aanvoelen, in ons hart of door andere mensen heen. Hoe lastig dit ook is, het is iets om dankbaar voor te zijn, al was het maar omdat God er zelf in werkzaam is.

Wanneer het goed is, groeit uit dat bewustzijn een oprechte spijt. Er ontstaat een zekere droefheid die we zalig mogen noemen, omdat zij gezegend is door de Heer - wat in de traditie ook wel eens felix culpa wordt genoemd, een “gelukkige schuld”: niet omdat de zonde goed zou zijn, maar omdat juist in het erkennen ervan de deur opengaat voor Gods barmhartigheid. Vanuit deze droefheid kan dan verlangen ontstaan. Wat gebroken is, willen wij weer heel zien.

Soms betekent dat naar een medemens gaan en vergeving vragen. Dat vraagt moed en nederigheid, maar waar verzoening tot stand komt, toont het evangelie zich in zijn volle glorie. Het heeft zelfs iets feestelijks, het draagt het licht van Pasen: herstel en nieuw leven.

Maar het kan ook zijn dat we naar - al dan niet letterlijk - de biechtstoel stappen om het sacrament van verzoening te ontvangen. Wij spreken onze spijt uit tot de Heer, in de aanwezigheid van een priester. Door diens woorden en absolutie schenkt Christus zelf vergeving en herstelt Hij de band die door onze zonde werd verzwakt. Ook hier waait de Geest die ons tot inzicht brengt, ons verlangen zuivert en ons naar de omarming van Gods barmhartigheid leidt. Wat een mooi en waardevol sacrament!

Je verzoenen met God is op de eerste plaats een innerlijk gebeuren, een beweging van het hart naar Hem toe. De profeet Joël is duidelijk: “Scheur uw hart en niet uw kleren.” Uiterlijke tekenen hebben hun plaats, maar zonder innerlijke bewogenheid blijven ze leeg. Bekering begint waar het hart zich opent voor God en waar wij eerlijk worden over wat ons van Hem verwijdert.

Ook Jezus onderstreept in het evangelie het belang van die innerlijke weg. Het gaat om een oprechte gerichtheid op God. Daar, in het verborgene van het hart, herschept de Geest ons en zet ons op weg naar verzoening.

Dat betekent niet dat fysiek vasten geen waarde zou hebben. Integendeel, dat heeft het heel zeker wel. Het helpt ons om ruimte te maken binnenin. Door bewust om te gaan met wat wij eten en consumeren, oefenen wij ons in vrijheid en innerlijke aandacht. Het schept stilte in ons, het scherpt ons verlangen en maakt ons gevoeliger voor Gods stem. Wanneer we dit vasten dan ook verbinden met delen met wie tekortheeft, krijgt het een concrete vorm van naastenliefde, nog altijd het hart van het evangelie!

Moge deze veertigdagentijd voor ieder van ons een weg van verzoening worden, een tijd waarin de Geest ons van binnenuit in beweging zet en waarin wij de vreugde van Gods barmhartigheid ten diepste mogen proeven.

Ik wens u allen een genadevolle en vruchtbare weg naar Pasen.

Laten we bidden

Barmhartige God,
U zoekt ons nog vóór wij U zoeken.
Open ons voor uw licht
wanneer wij dwalen.
Geef ons een hart
dat zich laat vormen.
Maak ons bereid om vergeving te vragen
én te schenken.
Ja, vernieuw ons door uw genade.
In Christus, onze Heer.
Amen.

Geliefde mensen, moge deze heilige tijd ons hart ontvankelijk maken voor Gods ontferming en ons samen brengen in hernieuwde verbondenheid met Hem en met elkaar.
Met genegen groeten, 
kris

---

Om mee op weg te gaan

Herken je in je eigen leven ook breuklijnen tussen jou en God, of tussen jou en andere mensen? Heb je niet dat diepe verlangen om alles weer goed te maken? Omarm deze vastentijd als een tijd van diepe genade, een tijd van Gods barmhartigheid, een tijd van werkelijke verzoening. Laten we dit feest elkaar toewensen.