donderdag in week 1 van de veertigdagentijd

Kloppen en meewerken

Tekst overweging: Kris

Beide lezingen spreken vandaag over gebed. Waar we in de eerste lezing horen hoe Ester haar toevlucht zoekt tot de Heer, leren we in het evangelie hoe Jezus zijn leerlingen oproept om te vragen, te zoeken en te kloppen, in het vertrouwen dat de Vader hoort en geeft wat goed is.

Ester bidt tot God als haar ware Koning, als voorbereiding op het bezoek dat zij zal brengen aan koning Ahasveros om bij hem voor haar volk te pleiten. Zij weet dat dit haar leven kan kosten. Zij zal, dat weet zij ook, voor een gesloten deur staan. En toch bidt zij en zal zij gaan.
Jezus spreekt in het evangelie niet over een gemakkelijke weg, maar over een volgehouden vertrouwen dat blijft aankloppen, ook wanneer de deur schijnbaar gesloten lijkt.
Het evangelie en de eerste lezing: twee verschillende situaties, éénzelfde beweging: zich toevertrouwen aan God.

Ester zal kloppen op de deur van een aardse vorst, en tegelijk op de deur van Gods barmhartigheid. Jezus nodigt zijn leerlingen uit om met dezelfde volharding te bidden. Vraag, zoek, klop: werkwoorden die beweging veronderstellen. Gebed is een levend contact met de Vader, een Vader die het goede wil geven aan wie Hem daarom vragen.

Ook wij zijn biddende, smekende, kloppende mensen. ’s Morgens een kruisteken maken voor de dag begint, een kaars aansteken in een Mariagrot in de buurt, een schietgebed in de auto omdat we voor een moeilijke afspraak staan, ouders die bij het bed van hun kind bidden, een stil kerkbezoek wanneer je geen woorden meer hebt. Dat alles is kloppen. Soms aarzelend, soms met aandrang, vaak in stilte.

Wij kennen ook de ervaring van een gesloten deur. Een ziekte die niet wijkt. Een kind dat sterft. Een uit de hand gelopen ruzie. Een relatie die stuk loopt. Wereldvrede die op zich blijft wachten. Dan kan gebed aanvoelen als roepen in het donker. De Schrift van vandaag zegt: blijf kloppen, hou niet op, ook al veranderen de situaties niet zoals wij ze misschien hier en nu zouden willen zien veranderen. Het is de pijn van het kloppen terwijl er schijnbaar niet wordt opengedaan. Het is de pijn van wachten zonder antwoord, van hopen tegen zichtbare feiten in. Het is de pijn van blijven vertrouwen wanneer ons hart moe wordt. Toch wordt juist daar het gebed zuiverder, eenvoudiger, armer misschien, maar ook dieper geworteld in overgave.

Wat met die oorlogen? Met die machtswellust van sommige wereldregeringsleiders? Hoe kan armoede blijven bestaan? Waarom laat God toe dat er, naast het goede, ook zoveel kwaad in de wereld is? En heel waarschijnlijk heb je ook je persoonlijke vragen. Hebben we niet allemaal wel eens gedacht: hoort Hij mij wel? Waar is Hij nu, Hij die zegt altijd bij ons te zijn?

Midden deze vragen, midden deze vaak onhoudbare pijn, blijft Jezus uitnodigen om toch in relatie te blijven met de Vader, ook wanneer wij geen onmiddellijk antwoord krijgen.

Het is nu eenmaal een feit dat gebed niet zomaar alle omstandigheden verandert. Wat het wel doet, is ons hart veranderen. Wie bidt, wie klopt en blijft kloppen, blijft in relatie. Zoals Ester haar volk niet vergat in haar gebed, zo blijven ook wij in ons bidden verbonden met anderen. Het gebed opent ons naar God en tegelijk naar de naaste. Biddend kloppen aan de deur van Gods hart wordt een weg van hoop: we spreken onze zorg om de wereld uit en richten ons op wat goed is.

En niet onbelangrijk: meer dan we vermoeden houdt dat volgehouden kloppen ons verbonden met Christus, die zelf heeft gebeden in angst en verlatenheid en ons voorgaat in vertrouwen op de Vader.

Wat de lezingen ons vandaag leren, is dat gebed geen omweg is rond het leven, maar een weg erdoorheen. Zij leren ons dat kloppen aan Gods deur geen teken van zwakte is, maar van volhouden en vertrouwen. Zoals Ester bad en daarna de stap zette naar koning Ahasveros, zo mogen ook wij bidden voor onze naasten en de grote wereld, én onze verantwoordelijkheid opnemen.

Laten we doorheen gebed en engagement Kerk en wereld blijven toevertrouwen aan de Vader die het goede geeft en ons uitnodigt om, midden in een gebroken wereld, mee te werken aan zijn koninkrijk. Laten we zo dragers worden en zijn van het goede dat Hij dag na dag in ons hart legt.

Laten we bidden

Vader,
U kent onze angst en onze twijfel.
U ziet het lijden van de wereld
en de zorgen die wij meedragen.
Geef ons een hart
dat op U gericht blijft.
Schenk ons moed
om verantwoordelijkheid op te nemen
waar wij kunnen.
Bewaar ons voor moedeloosheid.
Maak ons tot dragers van vrede.
In Christus' naam.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij in alles wat ons bezighoudt verbonden blijven met God en elkaar tot steun en zegen zijn op onze weg.
Een vredevolle donderdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Heb je ook wel eens het gevoel dat God zijn deur gesloten houdt terwijl jij blijft kloppen? Heb je dan de neiging om lauw te worden of er zelfs helemaal mee op te houden? Kun je vermoeden dat aanwezig blijven in de leegte toch zinvol kan zijn?

Wij zijn vaak te veel opgevoed met het idee dat God een soort frisdrankautomaat is: we steken er een gebed in en verwachten dat Hij precies doet wat wij gevraagd hebben. Maar misschien is het gebed van een andere orde. Misschien gaat het veeleer om een stil volhouden waarin wij niet alleen onze liefde voor onze naasten uitspreken in een vraag om zegen, maar waarin wij ook zelf gaandeweg worden omgevormd. Een volgehouden gebed kan ons in diepe verbondenheid houden met God en met elkaar, en ons vormen tot mensen die werkelijk zorg dragen voor de wereld.