zaterdag na aswoensdag

Wanneer leegte een roep wordt

Tekst overweging: Kris

We leven in een tijd waarin velen een sluimerende ontevredenheid ervaren. Ondanks alle welvaart en ontspanningsmogelijkheden ontbreekt het ons vaak aan diepe, innerlijke vreugde en echte levensvervulling. We zoeken geluk buiten onszelf, in werk, hobby’s en tal van bezigheden, en merken vroeg of laat dat deze vormen van geluk ons hart niet blijvend vullen. Wat ontspanning heet, kan soms een manier zijn om leegte te ontwijken. Wanneer die leegte aanhoudt, kan ze uitgroeien tot een stille weemoed die zwaar weegt op ons bestaan en zich zelfs lichamelijk laat voelen.

Zou het kunnen dat de pijn van de verveling een pijn van leegte is, een uitdrukking van dorst naar een diepere levensvervulling?

De profeet Jesaja wijst ons vandaag op een vervulling die haar wortels heeft in God en in de liefde voor de naaste. Wanneer wij – om de woorden van Jesaja te gebruiken – ‘het juk van onderdrukking wegnemen, afstand nemen van beschuldigende woorden en kwaadsprekerij, en delen met wie tekortkomt’, dan, zegt Jesaja, ‘zal ons licht in het donker schijnen, onze duisternis worden als het licht van het middaguur.’ Anders gezegd: levensvervulling en innerlijke vrede tonen zich waar barmhartigheid concreet wordt.

Heb je ook wel eens dagen waarop je ’s avonds tegen jezelf zegt: “Waar heb ik mij vandaag eigenlijk mee beziggehouden? Alles draaide rond mijn eigen ikje. Zonde van de tijd!” Zonder onszelf daarbij te veroordelen is het goed af en toe te reflecteren op hoe we onze tijd invullen. “Zonde van de tijd” is een uitdrukking, maar in de diepte is het misschien wel zonde. Zonde in de zin dat God misschien andere dingen van ons verwachtte.

Het gevoel dat we onze tijd verspeeld hebben is een belangrijke emotie, een gevoel dat we niet alleen serieus moeten nemen maar ook mogen koesteren. Het is namelijk de heilige Geest die ons van binnenuit iets laat aanvoelen. Het is God zelf die op ons geweten tikt met de vraag: “Waar ben je nu eigenlijk mee bezig?” Duw deze gevoelens niet opzij, leg ze biddend neer bij de Heer, en bid dat de Geest je mag leiden naar die bezigheden die wél met God en de naaste te maken hebben.

Jezus zoekt vandaag iemand op die ook niet echt met de zaken van God bezig was: Levi, een tollenaar, die waarschijnlijk rijk werd ten koste van de gewone mens en daarom weinig bemind was. Juist hij wordt opgezocht en aangesproken door Jezus. Met één woord - 'Volg Mij' - opent Hij een nieuwe toekomst. Levi staat op, laat alles achter en volgt Hem. Hij ontdekt een nieuwe levensvervulling; een vervulling die ligt in het volgen van de Heer.

De kritiek van de farizeeën maakt duidelijk hoe schokkend dit optreden moet zijn geweest. Jezus antwoordt met het beeld van een arts: gezonde mensen hebben geen dokter nodig, maar zieken wel. Hij richt zich tot wie vastgelopen zijn in hun keuzes, tot wie zich misschien ver van God weten. Wij mogen ons aangesproken weten in diezelfde roep: opstaan uit wat ons gevangenhoudt en ons toevertrouwen aan Hem.

Dit toevertrouwen zal tot gevolg hebben dat we meer dan ooit tevoren oog en hart krijgen voor de naaste, vooral voor het kwetsbare in de ander. Met het hart van Jezus, in verbondenheid met Hem, zullen we niet anders kunnen dan de naaste dienen, door Gods liefde te zijn, in welke vorm ook. De ander zal ons verschijnen als een bedelaar naar liefde, en we zullen niet anders kunnen dan hem omarmen.

Jesaja eindigt vandaag met: “Ik zal je voeren over de hoogste bergen en je laten genieten van het land dat Ik je voorvader Jakob in bezit heb gegeven.” Het is de vreugde van de liefde, de stille zekerheid dat wij in Christus leven en Hij in ons. Het is geen oppervlakkig gevoel, maar een diepe verbondenheid die ons hele bestaan zal doordringen.

Wanneer wij ons hart openen voor Gods roep en ons laten inschakelen in zijn barmhartigheid, zal in ons een licht groeien dat sterker is dan onze leegte. Zo worden wij, midden in onze eigen kwetsbaarheid, zelf tot teken van hoop voor elkaar.

Laten we bidden

Heer Jezus,
U kent de leegte die soms in ons hart sluipt
wanneer wij ons verliezen in bezigheden
die vaak weinig met God te maken hebben.
Tik op ons geweten en blijf ons roepen.
Leer ons zoeken naar wat werkelijk telt.
Leer ons daarin vooral de ander te zien
in zijn kwetsbaarheid en dorst.
Ja, maak ons tot mensen van barmhartigheid.
Moge ons bestaan geworteld zijn in U.
Vandaag en alle dagen van ons leven.
Amen.

Geliefde mensen, laten wij ons openen voor de roep die ons optilt uit zelfgerichtheid en ons verbindt met wie onze nabijheid nodig heeft.
Een mooi weekend,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Heb je ook wel eens van die avonden waarop je, terugblikkend op de dag, jezelf de vraag stelt: waar ben ik vandaag in Gods naam mee bezig geweest? Misschien zijn er daardoor dingen blijven liggen waarmee je je beter had kunnen bezighouden. Mensen voor wie je iets had kunnen betekenen. Er is zoveel dorst in de wereld die, zonder dat we ernaar op zoek gaan, zomaar op ons pad komt, ‘alsof de Weg ons opzocht’¹. De vraag is of we die dorst zien en de keuze maken haar te omarmen. Moge de Geest ons van binnenuit leiden.

¹ Alsof de Weg ons opzocht, titel van het boek van Julie Hendrickx over het leven van zuster Jeanne Devos en haar strijd voor dienstmeisjes in Indië, Lannoo, 2019.